اعراب به ما آموختند به جای خوراک بگوییم غذا چراکه خود به پیشاب شتر میگویند.

برای شمارش خودمان به جای تن بگوییم نفر که خود برای حیوان استفاده میکنند.

بگوییم شاهنامه آخرش خوش است چون آخر شاهنامه ایرانیان از اعراب شکست میخورند.

آیا وقت آن نرسیده خود را از این همه بی فکری رها سازیم؟